De laatste momenten van Rudolf Steiner

Ita Wegman herinnerde zich:

Hij ging heen alsof het vanzelfsprekend was. Er was geen strijd, geen poging om langer op aarde te blijven. Hij staarde een poosje kalm in de ruimte voor hem, zei een paar lieve woorden tegen me, sloot bewust zijn ogen en vouwde zijn handen. (Nachrichtenblatt, 1925)

Guenther Wachsmuth herinnerde zich:

De laatste momenten van Rudolf Steiner’s leven op aarde waren vrij van enige strijd met zijn lichaam, vrij van alle onzekerheid die vaak met de dood gepaard gaat; zijn gezicht sprak van rust, genade, innerlijke zekerheid en spirituele visie. Hij vouwde zijn handen op zijn borst, zijn ogen lichtend en sterk, staarden in die wereld waarmee hij zich verenigde. Toen zijn laatste ademtocht kwam, sloot hij zijn ogen.

From: Rudolf Steiner – A biography by Christoph Lindenberg – page 759

P.S. Deze tekst is door mij uit het Engels vertaald. De Duitse tekst heb ik niet.

Eerder geplaatst op 11 november 2020  (9 reacties)

d447889dc9b90bf3bee92dd31f70a572

Tekening door William Scott Pyle

2 gedachtes over “De laatste momenten van Rudolf Steiner

  1. Frans

    Wat is dit toch mooi waargenomen en geschreven.
    Heel vaak mocht ik meemaken hoe een stervend mens over ging. En soms mocht ik Licht schijnsels waarnemen of ervoer ik veel aanwezigheid van overleden die betreffende kwamen ophalen.
    Ik heb 30 jaren aan de sterfbedden gestaan, ik noemde dit bed vaak hemelbed, Verplegend, Ondersteunend, en Waarnemend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s