De beste stuurlui staan aan wal en de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet

Iedereen die iets schrijft en publiceert moet er rekening mee houden dat hij (of zij) een berg onbegrip, minachting, eigenwijsheid, verwaandheid en onterechte kritiek over zich heen krijgt. Als hij dan heel voorzichtig durft te opperen dat de criticus het misschien toch verkeerd ziet, krijgt hij gegarandeerd te horen dat hij niet tegen kritiek kan en ‘maar lekker in zijn dagboekje moet blijven schrijven.’ De beste manier om de stronteigenwijsheid en de haatdragendheid van veel mensen te leren kennen is dan ook: iets schrijven en het ergens publiceren. (Of politicus worden, dat kan ook nog. Politici kunnen het ook nooit goed doen bij het volk dat alles altijd veel beter weet hoewel het maar al te vaak nergens de ballen verstand van heeft.)

6 gedachtes over “De beste stuurlui staan aan wal en de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet

  1. Sjaak van Veen

    Prachtig, dit is een “statement” dat recht uit het hart komt en mij treft als waarheid. Je doet je mond open en krijgt van alles over je heen.
    Ik wil in ieder geval melden dat ik je dagelijkse mail op prijs stel.

    met groet,
    Sjaak van Veen

  2. Bedankt, Sjaak, ik heb dit overigens al jaren geleden geschreven, maar omdat ik momenteel geen goede citaten van Steiner kon vinden, heb ik deze hier maar neergezet.
    Ik schreef ongeveer 6, 7 jaar geleden wel eens een stukje op een columnsite of op een schrijverssite. Ik ben me toen helemaal rot geschrokken wat voor een onbegrip en beledigingen ik over me heen kreeg. Maar men ziet het ook overal in de media. Zelfs Matthijs van Nieuwkerk, die buitengewoon populair is, zei vorige week op tv dat hij vaak scheldpartijen en bedreigingen over zich heen krijgt. Ook Maxima, die toch alom geliefd is, kan niks zeggen of half Nederland valt er over.

    Groeten, Ridzerd

  3. Ik ben nog wel eens actief op een blog waar, hoe kan het ook anders, mensen het niet kunnen nalaten om ongebreideld kritiek op de medemens te spuien. Om mijn ongenoegen hierover te uiten heb ik eens een stukje uit de Brug geplaatst, helaas weet ik niet meer welk nummer:

    Iedere oppositie die niet tegelijk iets positiefs nastreeft lijkt tot in het absurde altijd en eeuwig maar kritiek op een bestaande situatie uit te oefenen. Ik heb mij nooit in mijn leven tegen de oppermachtige stroom der massa verzet of mij in een vijandige, nutteloze oppositie gesteld tegen heersende geloofsprincipes; liever trok ik mij terug in mijn eigen slakkenhuis om daar te doen wat ik graag deed. Tot wat het eeuwig oppositie voeren en kritiseren leidt, het maakt tot een ontevreden, ongelukkig mens. Geen twee dagen kan men met een criticus in vrede leven omdat hij alles aanvalt wat iemand graag heeft. Ik zou mij nog veel liever terugtrekken dan eeuwig negatief te moeten zijn, eeuwig in oppositie, eeuwig mijn pijlen moeten richten op, in mijn ogen, de tekortkomingen en de gebreken van mijn tijdgenoten en naasten. Zoals de onschuldige kudde op de weide de bloemen en kruiden die hun instinct hun als giftig aanwijst of als schadelijk verbiedt, niet met de hoeven kapot stampt of ze nijdig en boosaardig vernietigt, maar ze rustig laat staan en gewoon neemt wat hun tot voedsel kan dienen en wat past bij hun zachte, vredelievende natuur . . .
Die eeuwige oppositie en dat afkeuren van alles is in hoge mate schadelijk voor het innerlijk van mens en medemens. Want niet alleen gaat het onbehagen van de criticus op de lezer over, maar al dat kritische leidt tot het negatieve, en het negatieve is niets. Wanneer ik het slechte slecht noem, wat is daarmee gewonnen ? Maar als ik het goede slecht noem, dan ontstaat er veel schade. Wie juist wil handelen moet nooit afkeuren of zich om het verkeerde bekommeren, hij moet alleen maar altijd het goede doen. Nu is het aan ons om te leren verdraagzaam te zijn en om welgezind iemand fouten te laten maken zonder al onze welgemeende kritiek. Wees mild in het beoordelen van anderen, om uit een ieder het beste te halen en van de geringste persoon nog iets te leren. Want het komt er niet op aan dat er afgebroken wordt, maar dat er iets opgebouwd wordt waaraan de mensheid een zuiver genoegen kan beleven.

  4. IK heb net een ontzettend leuk boekje gelezen van Julien Haffmans (‘wat je zegt ben je zelf’, helemaal in de lijn van dit stukje. over congruentie (dat mensen vaak niet doen wat ze zeggen, en wat het ongeveer kan inhouden als je daar boos over wordt, over helpen, en over de ‘oplossing’: zelf congruent worden door open te zijn over wat je doet. Doen wat je zegt is moeilijker dan zeggen wat je doet. Maar dan ben je in elk geval al eerlijk en authentiek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s