Ik wil het hebben over een verschijnsel dat tegenwoordig onder de verschillende heftige gebeurtenissen nauwelijks wordt opgemerkt. Dit verschijnsel wordt als iets onbeduidends en onbetekenends gezien, maar het is waar voor degene die vanuit een geestelijke achtergrond de mogelijkheid heeft verworven om het leven werkelijk vanuit de realiteit te beschouwen.
Sinds zo’n 7, 8 tot 10 jaar – het mag merkwaardig klinken, maar het is waar – worden voor de opmerkzame waarnemer van het leven kinderen geboren met een geheel andere gezichtsuitdrukking dan vroeger. Zeker, men merkt het niet op, omdat men voor zulke zaken geen aandacht heeft, omdat men tegenwoordig helemaal geen aandacht heeft voor de belangrijkste zaken van het leven. Maar wie een oog voor zulke zaken heeft ontwikkeld weet dat over het gelaat van veel kinderen die de laatste 7 tot 10 jaar geboren zijn iets ligt van dofheid, terughouding tegenover de wereld. Je zou kunnen zeggen: al vanaf de eerste dagen, vanaf de eerste weken ziet men het aan de uitdrukking op de kindergezichten; daar is iets anders dan vroeger.
En onderzoekt men dit merkwaardige, voor de tegenwoordige mens nog ongerijmd klinkende feit, dan leert men dat de kinderzielen die door de geboorte in de wereld komen, reeds terwijl zij door conceptie en geboorte gaan, datgene in zich dragen wat hun gezicht bijna al vanaf de geboorte een melancholieke, misschien vaak een achter lachen verborgen melancholieke, uitdrukking geeft die vroeger niet zo op kindergezichten lag. En in de zielen, natuurlijk geheel onbewust, leeft iets van een tegenzin om het leven in te gaan. Zielen die tegenwoordig door de poort van de geboorte gaan – zoals gezegd is dat al sinds een jaar of 10 zo – voelen iets als een hindernis, een remming om in deze fysieke wereld binnen te treden.
Het is zo, dat de mens voordat hij door conceptie en geboorte in de fysieke wereld komt in de geestelijke wereld een belangrijke gebeurtenis meemaakt, die een vooruitblik geeft op zijn komende leven en die dan daarin doorwerkt. Mensen sterven hier op aarde, gaan door de poort van de dood, leggen hun fysieke lichaam af en hun ziel gaat naar de geestelijke wereld. Deze ziel draagt nog de werkingen van alles wat zij hier in de fysieke wereld doorleefd en ervaren heeft in zich. Zij ziet in feite wanneer zij door de poort van de dood gegaan is zowel wat ze hier op aarde doorgemaakt heeft als de werkingen ervan.
Zulke zielen die nu door de poort van de dood gegaan zijn, ontmoeten – dat is een gebeurtenis die nu eenmaal een feit is, ik kan het u alleen vertellen omdat deze feiten slechts door ervaring uit de geestelijke wereld gehaald kunnen worden – zij ontmoeten de zielen die zich opmaken om in de komende tijd af te dalen naar een fysiek lichaam. En deze ontmoeting van zielen die zojuist door de poort van de dood zijn gegaan met zielen die binnenkort door de poort van de geboorte in de fysieke wereld zullen binnentreden is een belangrijke gebeurtenis. Deze gebeurtenis kan van doorslaggevende betekenis zijn. Zij is er als het ware om aan de afdalende zielen een voorstelling mee te geven van wat ze hierop aarde aan zullen treffen.
Uit deze ontmoeting komt de neiging voort tot die typische uitdrukking van melancholie op de gezichten van de kinderen die tegenwoordig de wereld betreden. Zij willen de wereld waarover zij vernomen hebben door deze ontmoeting niet betreden. Want in zekere zin weten zij dat hun “spirituele verenkleed” verstoord zal worden door wat de mensheid, verdiept in materialistische gedachten en gevoelens, opvattingen en daden, vandaag de dag op aarde beleeft.
Dit feit (dat natuurlijk alleen spiritueel vastgesteld kan worden) werpt een fel licht op onze eeuw, evenals nog andere zaken. Alleen op zo’n basis kan het heden begrepen worden en wij moeten streven naar zo’n begrip.
Bron: Rudolf Steiner – GA 193 – Der innere Aspekt des sozialen Rätsels – Heidenheim, 12 juni 1909 (blz. 85-87)
Vertaling Clara Bonthond
Werk van Iris Sullivan
Ontdek meer van De grote Rudolf Steiner Citatensite
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
De grote Rudolf Steiner Citatensite 
Wat zou een helderziende als Steiner niet allemaal kunnen zien in onze tijd? Hij of zij zou véél uitleg moeten geven, als je ziet hoe razendsnel alles evolueert en alles steeds complexer wordt. De beeldbewerkingstechnieken zijn nu al zo gesofisticeerd dat je werkelijk ELK beeld op een tv- of computerscherm moet wantrouwen. En ook de gedrukte versie ervan, natuurlijk. De noodzaak aan helderziendheid wordt steeds groter: we moeten langs helderziende weg door het bedrog heen kunnen kijken. Op een fysieke manier lukt het amper nog.
LikeLike
Wat beschreven wordt in bovenstaande citaat ken ik uit eigen ervaring. Kreeg er zelfs kippenvel van.
LikeLike