Goede gedachten zijn als balsem voor de doden

Goede gedachten zijn als balsem voor de doden. Geen egoïstische liefde moet men hen sturen, niet treuren dat men de overledenen zelf niet meer heeft; dat stoort de overledenen en is voor hen een zware last. De liefde, die blijft, die er geen aanspraak op maakt de dode nog hier te willen hebben, die baat de dode en vermeerdert zijn geluk.

Bron: Rudolf Steiner – GA 95 – Vor dem Tore der Theosophie – Stuttgart, 2 september 1906 (bladzijde 151)

Eerder geplaatst op 28 maart 2013

27 gedachtes over “Goede gedachten zijn als balsem voor de doden

  1. Zwerver

    Nee, Haike, dat kan niet het geval zijn. Liefde kan nooit voorwaardelijk zijn. Egoïstische liefde bestaat niet. Steiner moet zich hier vergissen of verkeerd begrepen/vertaald zijn.

  2. Annemarie van Veldhuizen

    Pffff wat een uitspraak van Steiner ( tenminste als de uitspraken van hem zijn). Nu moet ik me schuldig voelen over het feit dat ik treur om het gemis van mijn overleden man?

    1. Haike

      Dat hangt er maar helemaal vanaf hoe je daar tegenaan wilt kijken. Als je er vanuit gaat dat er na het overlijden niets meer is, dat iemand volledig weg is, niet meer bestaat, terwijl je daarvoor 40, 50, jaar of nog langer met hem bent opgetrokken kan ik me goed voorstellen dat dat heel zwaar is voor degene die hier nog aanwezig is.

      Maar als je bij machte bent om het als een overgang te zien waarbij de overledene alleen maar zijn of haar fysieke jas uit doet en dan verder gaat, en waar je met een beetje oefening ook nog steeds mee kan communiceren, kan dat ook helpen in je verwerkingsproces en het lichter maken.

      Maar als je zoiets hebt van: “Ja dat weet ik allemaal wel, vertel mij wat” En je ondanks die wetenschap zware rouwgevoelens ervaart, onderzoek dan jezelf eens i.v.m. egoïsme die de overledene verhinderd verder te gaan. je kunt het ook als kans zien; pas als iets je raakt kun je je ermee uiteen zetten, in dit geval je eigen egoïsme.Maar van schuld is denk ik geen sprake.

    2. Nee, Annemarie, het verdriet is vanzelfsprekend en gerechtvaardigd, maar aan de andere kant is het voor de overledene ook een groot verdriet als hij weet dat zijn geliefden die hij heeft achter moeten laten, verdriet om hem hebben.

  3. Zwerver

    Haike, ik ben niet leesblind. Als jij het over onvoorwaardelijke liefde hebt dan moet er ook voorwaardelijke liefde bestaan. (En die bestaat niet) Onvoorwaardelijke liefde is een pleonasme, liefde is uit zichzelf al onvoorwaardelijk.

    Ridzerd, dat verduidelijkt enigszins.

    1. Haike

      Tuurlijk bestaat die dan, dat heeft ook alles te maken met egoïsme, de onvoorwaardelijke liefde echter niet, die komt daar helemaal los van. Verder stel ik een vraag, dus geen bewering, over onvoorwaardelijke liefde, krijg toch een beetje de indruk dat leesblindheid je daar iets parten heeft gespeeld.

      Dat voorwaardelijke liefde er niet zou zijn betwijfel ik ten zeerste. Een aardige serie die daar over gaat en nu op TV is te bewonderen is Vanity Fair. Als de voorwaardelijke liefde niet zou bestaan kunnen we er ook geen gedachte over vormen, laat staan een serie over maken, want wat niet bestaat daar kun je het niet eens over hebben, dan zou het woord voorwaardelijke liefde niet eens bestaan.

  4. Zwerver

    Voorwaardelijke liefde bestaat bij voorwaarden, dan gaat de persoon er al van uit dat de ander onze liefde nodig heeft. Anders zou de persoon immers geen voorwaarden stellen. Dat is geen liefde, maar minachting voor de ander.

    Daarnaast kan je liefde niet weggeven, dat zou betekenen dat je iets bezit wat je daarna niet meer bezit. Voorwaarden stellen aan liefde is dus dom en kortzichtig. Voorwaardelijke liefde komt voort uit een gecorrumpeerde geest die denkt dat hij baas is over zoiets als liefde. Het is dus niet alleen een pleonasme, maar ook een onmogelijkheid. Geen mens is baas over liefde, een gecorrumpeerde geest die denkt dat maar, dát is de dwaling.

    Ten diepste is liefde een gevoel wat nergens op gericht is. Liefde kan dus noch gegeven, noch ontvangen worden. (Dat laatste is niet helemaal waar, ik spreek nu over intermenselijke relaties) Want gevoelens kunnen niet verhandeld worden. Maar sommige mensen menen dat liefde wél verhandelt kan worden: „als je dit of dat niet doet, dan hou ik niet meer van je”.

    @Annemarie van Veldhuizen

    U hoeft zich niet schuldig te voelen. Uw verdriet is het gemis van de vorm (uw man). Wij mensen zijn bestemd om in de vorm te leven. De vorm Annemarie van Veldhuizen en de vorm die uw man was kwamen samen in liefde. Daar liefde nergens op gericht is, kwamen u en uw man samen in dat wat we liefde noemen. De vorm die uw man was is verdwenen, maar de liefde in uw hart wordt nu tijdelijk overschaduwd door het uit de vorm verdwijnen van uw man. In verwerken zit het woord ‘werken’, dat betekent arbeid voor u. Schuldig voelen behoort niet tot die arbeid. Wat wel tot de arbeid behoort is om alle gevoelens (dus ook schuldgevoelens) tot u binnen te laten en ze te verwelkomen als gasten welken voor u een boodschap hebben. Het licht schijnt dáár waar de wond is, de wond is dus van belang.

    Het moge duidelijk zijn dat ik uit ervaring spreek. Vandaar geen zalvende woorden en niet-gemeende steunbetuigingen, deze helpen u niet verder.

    (Sorry, Ridzerd voor deze enigszins off topic) (maar ook heel erg on topic)

    1. Zwerver

      Dankjewel, Ridzerd. In mijn beleving heeft liefde een grote invloed op onze geestesgesteldheid. Liefde laat zich kennen via de ontkenning van wat zij is. (Niemand kan dus zeggen wat liefde is, behalve het gevoel) Die ontkenning is aanwezig in onze denkwereld. Ontkennen betekent dat je zelf in de weg staat voor de realisatie van liefde.

      Het is ook de verklaring van goed en kwaad. Liefde draagt vrucht in ons handelen tov de medemens en verdere omgeving. Dwalen wij af naar zelfzucht dan realiseren we het kwaad in onszelf. Dan stellen we ons handelen ten dienste van ons zelf.

      Liefde maakt mogelijk dat we onze individualiteit behouden en tóch een eenheid vormen met de medemens in allerlei relaties. En op zich is dat een contradictio in terminis. Daar betreden we een terrein wat voor de geest niet te bevatten is. Omdat de geest begrijpt dat zij niet begrijpt (de geest kan niet denken dat tegengestelden samenvallen), júist daarom komt de geest tot een begrijpen welke het normale denken overstijgt. Liefde is een geestelijke inwijding waar geen mens van uitgezonderd is. Waarbij de liefde zelf in het hart ervaren wordt.

  5. Anoniem

    De liefde is in beginsel een weg die alles naar boven haalt wat deze niet is.
    Het verscheurt iedere mooie voorhang, ieder mooie verwoording en uiteindelijk kan liefde alleen daar overleven in een klimaat van vrijheid.
    Leonie

    1. Haike

      Ik denk dat de liefde zich geen moer aantrekt van vrijheid of onvrijheid, ze is er gewoon, altijd. Het enige wat je hoeft te doen is er gebruik van te maken. Toen Christus aan het kruis gespijkerd werd en gevangen was, (of toestond dat ze hem gevangen hielden) maakte hij gebruik van de Liefde, en sprak uit: “Vader vergeef het hun want zij weten niet wat ze doen.”

      1. Anoniem

        Liefde is er inderdaad als je geluk heb zomaar….we moeten er gebruik van maken? Ik maak liever geen gebruik, ik onderga het meer.

        Leonie

      2. Anoniem

        Ik denk dat ik je verkeerd heb begrepen Haike ? in deze context zit de liefde in jezelf en gebruik…zet je deze in…voor je medemens zoals dus Christus deed?

        Leonie

      3. Haike

        Ja dat zit denk ik in de richting, met die kanttekening dat je niks moet, i.i.g niet van mij. Liefde is er overal en altijd daar kun je als je wilt gebruik van maken als je dat wilt, en dan onderga je het, maar niet omdat dat moet. Ik denk dat het net zoals het denken, een universele kracht is.

        Je kiest er zelf voor om je linkerwang aan te bieden nadat je eerst op je rechter bent geslagen, als je dat voor elkaar kan krijgen maak je gebruik van de liefde.

      4. Anoniem

        Een persoonlijk geschreven gedicht, een ode aan de liefde en aan het einde van een lange weg .

        Liefdeswil:

        Ik zeg je liefde is anders
        ze raakt je hard genadeloos
        daar waar je woorden willen overtuigen
        niet zoet eer zout op rauwe wonden
        van verledens die blijven klagen en
        die hopen op betere tijden. 

        Liefde is anders

        klieft het kaf van het koren
        schreeuwt wanhopige kreten in grauwe nachten die smeken om verlossing.

        Liefde is anders

        ze kwam niet om te bekoren
        kwam niet met rein gelaat kwam als gedrocht als melaats als een misselijk makend gerecht die je doet braken, kotsen, wat ze verwoorde.

        Liefde is anders
        daar waar een nieuwe ochtend gloort
        daar toont ze zich na vele slagen als pril
        met verjongde blik geluk als nieuw geboren.

        Ik zeg je liefde is anders
        het is gaan en staan om liefdeswil.

  6. Zwerver

    De egoïstische ‘liefde’ waar Steiner het over heeft legt het brandpunt van je bewustzijn bij je zelf. Voor verwezenlijking van daadwerkelijke liefde hebben we een ander nodig om de liefde mee te delen. Het brandpunt van je bewustzijn komt dan bij de ander te liggen. En tóch blijft het jouw bewustzijn. Daar kun je over nadenken. De “eigendomskwestie” van bewustzijn komt te vervallen.

    1. Anoniem

      Liefde is een praktisch proces. Het werkt ontnuchterd. De wil doorklieft iedere romantische gedachtegang en legt haarscherp het wezenlijke achter al je wensen bloot. Uiteindelijk kom je in een niets zijn waar dan alles zich in kan manifesteren.

      Leonie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s