Liefde/Eigenliefde

De liefde die een mens voor de ander meent te ontwikkelen – zoals de mensen nu eenmaal zijn in het leven – is meestal niets anders dan eigenliefde. De mens gelooft de ander lief te hebben, maar houdt eigenlijk in die liefde alleen van zichzelf. U ziet hier een bron van anti sociaal wezen, die bovendien nog de oorsprong van een vreselijk zelfbedrog moet zijn. Je kunt namelijk menen op te gaan in overstromende liefde tot een mens, maar je hebt in werkelijkheid niet deze andere mens lief, je hebt het verbonden zijn met de andere mens in je eigen ziel lief Wat je daarbij als zaligheid in je eigen ziel gewaar wordt aan de andere mens, wat je in je voelt doordat je met die andere mens samen bent, dat je tegen de ander voor mijn part liefdesverklaringen uit, dat is het waarvan je eigenlijk houdt. Je hebt helemaal jezelf lief terwijl je deze eigenliefde in het verkeer met de ander doet ontbranden.

Dit is een belangrijk levensgeheim. Dat is van geweldig groot belang. Want in de illusie over deze liefde waarvan men gelooft dat ze liefde is, maar die eigenlijk slechts eigenliefde, zelfzucht, egoïsme is, gemaskeerd egoïsme is – en verreweg de meeste liefde die van mens tot mens bestaat en liefde wordt genoemd, is slechts gemaskeerd egoïsme -, in de illusie over deze liefde ligt de bron van de grootst denkbare en verst strekkende antisociale impulsen. Door deze eigenliefde, die zich in liefde maskeert, wordt de mens in de eminentste zin tot een anti sociaal wezen. De mens is juist een anti sociaal wezen doordat hij zich in zichzelf begraaft. En hij begraaft zichzelf het allermeeste wanneer hij van dit in-zich-zelf-opsluiten niets weet of niets weten wil.

Bron: Rudolf Steiner – GA 186 -Die soziale Grundforderung unserer Zeit/In geänderter Zeitlage – Dornach, 6 december 1918 (bladzijde 98-99)

Overgenomen uit: Interesse voor de ander – Uitgeverij Pentagon (Vertaling Bart Muijres)

Eerder geplaatst op 3 maart 2017

24 gedachtes over “Liefde/Eigenliefde

  1. Bernard

    Wat is er verkeerd met het gevoel van liefde voor de verbondenheid met deze andere mens? Het is een specifiek mens waar je dat gevoel mee hebt; dat heb je niet met iedereen. En omdat jíj het bent, die dat gevoel heeft, heeft het natuurlijk ook met jou te maken. Eigenliefde en liefde overlappen elkaar dan.
    Zou iemand de definitie voor liefde kunnen vinden, waar Steiner van uitgaat?

  2. Cusca

    Veel verwarring over het woord LIEFDE ontstaat m.i. omdat een mens van de aarde zijn (vermeende) verbondenheid – in welke situatie dan ook – probeert in een woord te vatten.
    Gevoelens kunnen zo overweldigend en voor hem waarachtig zijn dat er dus maar één woord voor is en dat is LIEFDE.
    Waar Rudolf Steiner op wijst is toe te nemen in bewust zien, zowel in onszelf als ook begripvol in de ander en daarmee hebben we voorlopig de handen vol!

    Ridzerd, wat waardeer ik je citaten die niet aflatend iedere dag verschijnen: dank!

    Cisca

    1. Haike

      Dan zou dat ook voor de “Haat” moeten gelden.. Gelijke monniken, gelijke kappen, maar dat doet het niet, Haat slaat toe zodra ze de kans krijgt.

      1. Zwerver

        Valt het je niet op dat Rudolf Steiner vooral zegt wat liefde niet is? Liefde laat zich graag benaderen door te zeggen wat zij niet is. RS heeft gelijk als hij stelt dat liefde voornamelijk slechts eigenliefde, zelfzucht, egoïsme is, gemaskeerd egoïsme is. Vanuit de teleurstelling die daar uit voortkomt is haat niet ondenkbaar. Dat liefde in essentie nergens op gericht is, maakt dus nog niet dat het dan ook “voor haat ook moet gelden”. Liefde en haat zijn geen tegenpolen. Haat is een mogelijk gevólg in een mens die niet begrijpt wat liefde is.

        In deze lering zegt RS eigenlijk dat het wezen van liefde niet gezegd kan worden, anders zou hij dat wel gedaan hebben. Liefde is in essentie nergens op gericht. Maar omdat we denken dat het wel zo is, (Ik hou van mijn vrouw, ik hou van mijn kind, ik hou van mijn werk) belandt de mens in de valstrikken van de subject/object relatie. (ik en mijn vrouw, ik en mijn kind, ik en mijn werk)

      2. Haike

        Liefde en haat zijn geen tegenpolen…? dat hoor ik voor het eerst. Maar dat kan ook best aan mij liggen.

      1. Zwerver

        Jendieng, het kwaad (haat) van Lucifer was een voorwaarde om liefde mogelijk te maken.
        Hoewel liefde in essentie nergens op gericht is, is het voor de mens noodzakelijk om liefde ergens op te richten. Deze gerichtheid maakt het mogelijk dat de mens over een vrije wil beschikt. De vrije wil om te haten of om lief te hebben.

        In onze beschouwingen dienen we ook te kijken WIE ergens op richt. Dat is de waarnemer (ik). Dat waar ik op richt is het waargenomene (de ander). Door ons oordeel over de ander verwijderen we ons van die (onvoorwaardelijke!) liefde. Door ons van een oordeel te onthouden benaderen we liefde, waarvan we niet kunnen zeggen wat zij -liefde- is.

        Niet-oordelen kan ook gezegd worden als niet-kiezen. Zo benaderen we het stilstaande deel van de geest, welke de liefde mogelijk maakt. (Stilstaande deel kan je opvatten als het hogere Zelf) Anders gezegd: liefde is het opgeven van de (vrije) wil. Daarom is haat ook geen polariteit van liefde: liefde is niets*. Een “Gegenkraft” is wat anders als een polariteit. (Bijvoorbeeld dag/nacht) De “Gegenkraft” is een noodzakelijke scheppingsdaad. Zodat de mens over een vrije wil zou beschikken.

        Het doorgronden van liefde (welke alleen onvoorwaardelijk kan zijn) brengt ons dichter bij het doorgronden van de schepping als gehéél. (als oorspronkelijke ongedeeldheid) Uiteindelijk blijkt gedeeldheid óók deel uit te maken van de ongedeeldheid.

        Met niets* bedoel ik niet gewoon niets, maar als afwezigheid van iets. Het bewegende deel van onze geest schept voortdurend ‘iets’. Dat bewegen valt te herkennen als zintuigelijk waarnemen of in onze droom waarin de bewegende geest de droom schept.

      2. Haike

        Kijk eens aan… Blijkbaar had ik mijn huiswerk toch nog niet eens zo slecht gedaan.. 😇

        Mijn hogere Zelf staat blijkbaar niet stil…

        Dank Jendieng.

  3. @Zwerver

    Met dank voor uw reactie.

    Wat nu in mij opkomt:

    Licht staat tot Duisternis als Liefde staat tot Haat.

    In licht is geen duisternis.
    In duisternis is geen licht.

    In haat is geen liefde.
    In liefde is geen haat.

    Grt Jen Dieng

  4. Zwerver

    @Jen Dieng

    Zoals het licht de duisternis nodig heeft om zich te kunnen manifesteren, heeft liefde het kwaad (haat) nodig om zich te kunnen manifesteren. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het dal wat uit de berg bestaat en vice versa. Berg en dal zijn mentale begrippen. Liefde en haat zijn krachten. Waarvan haat gericht is op het ego. (Het in zichzelf opsluiten waar Steiner het over heeft) Liefde is een transcenderende kracht, welke in haar ultieme beleving alleen mogelijk is zonder de spiegelende werking van het subject. Subject is degene die in zichzelf opgesloten zit en zichzelf spiegelt aan de ander en/of de wereld.

      1. Zwerver

        Rita, liefde is weten dat je de minnaar bént. Minnaar en beminde zijn dezelfde.

    1. Haike

      Steiner heeft het er over dat je een subject bent ten opzichte van de ander die een object is. Dus ook weer de tegenpolen. Ik kan me niet herinneren dat hij het heeft over opgesloten zitten in mezelf, er zijn ook nog drie lichamen buiten mijn fysieke, daarnaast kan ik denken over b.v. een vakantie op Corsica, en in mijn gedachten ben ik daar. In de Filosofie der vrijheid geeft hij dat ook aan; daar waar Kant zegt dat er grenzen zijn, heeft Steiner het over onbeperkte mogelijkheden..

      En als we toch de natuur er bij slepen: Ook daar kom je de tegenpolen tegen. Het vruchtbare, De Peer, De Appel. De Amandel, Abrikoos, bij alle steenvruchten begint het en eindigt het met het gif van hun pitten, daar zit cyaan in, zeer dodelijk voor de mens. Er omheen zit het vruchtbare… waarvan men zegt dat het bevordelijk is voor je gezondheid.

      1. Zwerver

        @Haike

        Het staat in de tekst hierboven. Ik citeer: “En hij begraaft zichzelf het allermeeste wanneer hij van dit in-zich-zelf-opsluiten niets weet of niets weten wil.”

        Je bent een subject t.o.v. de ander die een object is. Maar dat is geen tegenpool, doch een spiegeling. (reflectie) De opsluiting bestaat hieruit dat het subject het spiegelen niet onderkent. (niets weten wil) Het wezen van liefde is dat de subject/object relatie een einde neemt. Dat geeft onbeperkte mogelijkheden. Dermate onbeperkt dat zij ruimte en tijd overschrijdt. M.a.w. er is een andere belevingsmogelijkheid, dan die welke de opsluiting in mezelf lijkt te suggereren. Degene die zich “mezelf” noemt is het subject wat opgesloten zit in de tijd-ruimte van de 20e/21e eeuw.

        Versta mij goed (en tevens Steiner). Iemand op zijn woord geloven, leidt tot niets. Geloof is een mentale constructie. Geloof mij niet, geloof Steiner niet, geloof niemand, maar realiseer zelf.

      2. Haike

        En hij begraaft zichzelf het allermeeste wanneer hij van dit in-zich-zelf-opsluiten niets weet of niets weten wil.”

        Dat slaat op een individuele actie van die mens, hetzij bewust, hetzij onbewust. Je kunt uit de zin opmaken dat Steiner daar duidt op een hele specifieke situatie en niet een algemene.

        Maar dat kun je niet gebruiken om “de Mens” aan te definiëren. Dat deed jij wel, daarnaast poneer je de uitermate abstracte stelling dat liefde nergens op gericht is. Misschien is dat zo, maar dan rijst wel meteen de vraag wat de Liefde hier überhaupt te zoeken heeft. En aan de tegenpool, “De Haat” kan ik gewoon waarnemen dat het zo niet werkt.

        Onder het genot van een kop koffie zou ik daar nog wel eens het een en ander over willen horen hoe Engelen daar over denken.

        Verder moet ik jou goed verstaan? Om daarna te lezen dat ik niemand moet geloven… Ja dat komt inderdaad bij Steiner vandaan, door mij ook al meerdere keren hier op deze site in ietwat andere bewoording aangehaald in de loop der jaren…

        Iemand niet op z’n woord geloven… In den beginne was er niets dan het woord, en alles is uit het Woordwezen voortgekomen.. Daar geloof ik heilig in! Sterker nog; ik weet het voor mezelf zeker.. en geloof het dus ook weer niet.

        Tja.. Ik denk dat ik geboren ben, geïncarneerd zo je wilt, opdat ik “mezelf kan leren worden/kennen, maar dat betekent niet dat ik opgesloten zit in mezelf. Om mijn tegenpool te ontmoeten en me eraan te kunnen spiegelen moet ik uit mezelf treden.

  5. Anoniem

    “…….is MEESTAL niets anders dan eigenliefde.” staat er .

    Volgens Steiner is er wel echte liefde, dat is de liefde die is gevrijwaard van het egoisme en aldus van elke luciferische invloed .
    Want zegt R Steiner :
    (….“ Als we een vrije ontvankelijkheid hebben , het vermogen dat deze eigenschappen een indruk op ons maken , dan kunnen we niet anders dan dit wezen liefhebben . Deze liefde ,waarbij de oorzaak van de liefde NIET ligt in degene die liefheeft ,maar in het geliefde wezen ,dat is de soort ,de vorm van liefde in de zintuiglijke wereld die absoluit gevrijwaard is van elke luciferische invloed.
    Maar nu kunt u, `als u het menselijk leven bekijkt ,al gauw zien dat er ook een ander soort liefde een rol speelt in het menselijk leven , die liefde waarbij men liefheeft omdat men ZELF b epaalde eigenschappen heeft die zich bevredigd nbekoord, verheugd voelen als me dit of dat wezen kan liefhebben. Men heeft bdan lief omwille van zichzelf; men heeft lief omdat men zus of zo geaard is en deze speciale geaardheid haar bevrediging voelt doordat men het andere wezen lefheeft” …(uit, “Het kwaad in mens en wereld “, vierde voordr ‘ Hoe ontstaat het kwaad ? ‘ 2017 Pentagon )

  6. henri

    “…….is MEESTAL niets anders dan eigenliefde.” staat er .

    Volgens Steiner is er wel echte liefde, dat is de liefde die is gevrijwaard van het egoïsme en aldus van elke luciferische invloed .
    Want zegt R Steiner :
    (….“ Als we een vrije ontvankelijkheid hebben , het vermogen dat deze eigenschappen een indruk op ons maken , dan kunnen we niet anders dan dit wezen liefhebben . Deze liefde ,waarbij de oorzaak van de liefde NIET ligt in degene die liefheeft ,maar in het geliefde wezen ,dat is de soort ,de vorm van liefde in de zintuiglijke wereld die absoluut gevrijwaard is van elke luciferische invloed.
    Maar nu kunt u, `als u het menselijk leven bekijkt ,al gauw zien dat er ook een ander soort liefde een rol speelt in het menselijk leven , die liefde waarbij men liefheeft omdat men ZELF bepaalde eigenschappen heeft die zich bevredigd ,bekoord, verheugd voelen als men dit of dat wezen kan liefhebben. Men heeft dan lief omwille van zichzelf; men heeft lief omdat men zus of zo geaard is en deze speciale geaardheid haar bevrediging voelt doordat men het andere wezen lefheeft” …(uit, “Het kwaad in mens en wereld “, vierde voordr ‘ Hoe ontstaat het kwaad ? ‘ 2017 Pentagon )

  7. Anoniem

    De ervaringen in de liefde, heb ik mijn beweegredenen altijd bespiegelt. Alles in de kern was eigenliefde, moest een leegte opvullen. Vele “ denkbeeldige liefde” heb ik ten grave moeten dragen, Ijdelheid, jaloezie, angst, enz
    Ik kwam op een gegeven moment tot een niets punt in de liefde.
    Dit nietspunt heeft geen inhoud maar kan op ieder moment een volheid ervaren. Deze volheid ebt ook weer weg en wordt weer tot een niets. Een vrij zijn en weer open beleving tot weer een ander moment misschien van volheid al ben je daar niet op uit. Het is vrij om te komen of gaan. De belevingen van deze volheid, vervuld je hart met dankbaarheid.

    Ik denk dat het heel belangrijk is voor de verdere geestelijke ontwikkeling, je niet te verliezen in de dingen om je heen. Te komen tot een neutrale houding en objectieviteit. Dit als voorbereiding zodat je ook jezelf niet kunt verliezen in de geestelijke wereld.

    Graag wil ik hier een gedicht van mijzelf plaatsen, waar ik mijn eigen gang verbeeld van de liefde ook, als een ode aan de liefde!

    . Liefdes wil

    Ik zeg je liefde is anders
    ze raakt je genadeloos
    daar waar je woorden willen overtuigen
    niet zoet eer zout op rauwe wonden
    van verledens die blijven klagen
    die hopen op beteren tijden

    Liefde is anders
    klieft het kaf van het koren
    schreeuwt wanhopige kreten
    in grauwe nachten
    die smeken om verlossing.

    Liefde is anders
    ze kwam niet om te bekoren
    kwam niet met rein gelaat
    kwam als gedrocht, als melaats
    als een ziekmakend gerecht
    dat je doet uitbraken,kotsen wat ze
    verwoordde-

    Liefde is anders

    Heeft een einde
    daar waar een nieuwe ochtend gloort
    daar toont ze zich na vele slagen
    als pril staand en verjongde blik.

    Ik zeg je…..Liefde is anders
    het is gaan en staan
    om liefdes wil.

    Leonie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s