Over medelijden, liefde en seksualiteit

Elke keer als een gevoel van medelijden of medevreugde (Duits: Mitfreude) in de ziel ontwikkeld is, dan vormt dat een aantrekkingskracht voor de Christusimpuls, en de Christus verbindt zich door medelijden en liefde met de mensenzielen. […] Met betrekking tot medelijden en liefde zou men bijna van een programma kunnen spreken – als men het in grote lijnen zou willen zeggen -, dat de geesteswetenschap moet vervullen in de toekomst. Het materialisme heeft het tegenwoordig op dit gebied zelfs – wat nooit eerder op de aarde gebeurd is – tot een beschamende wetenschap gebracht. Het ergste, wat gepresteerd wordt tegenwoordig, is het op een hoop gooien (Duits: Zusammenwerfen) van liefde en seksualiteit. […] Seksualiteit en liefde hebben helemaal niets met elkaar te maken in hun ware betekenis. Seksualiteit kan met liefde samengaan, maar heeft echter niets van doen met de pure, oorspronkelijke liefde.

Bron: Rudolf Steiner – GA 143 – Erfahrungen des Übersinnlichen, Die drei Wege der Seele zu Christus – Keulen, 8 mei 1912 (bladzijde 184)

Eerder geplaatst op 10 april 2014

3 gedachtes over “Over medelijden, liefde en seksualiteit

  1. charlotte

    Het woord medelijden klopt niet, het zou medeleven moeten zijn. Niemand wil zielig gevonden worden, dat remt ook in de ontwikkeling. Met Medeleven klopt het wel, dan wordt de ander in zijn kracht beleefd.

    1. Haike

      Ik denk dat je het eerder kan hebben over met een ander mee-te-lijden. Zijn of haar pijn (daadwerkelijk) te voelen. Tot in het bot aan toe mee kunnen voelen zegt men wel eens… De door elkaar gegooide binnenwereld van de ander kunnen ervaren, en dat die pijn doet en verdriet kent om wat voor een reden dan ook, dat heeft in mijn optiek niks met “zielig vinden” te maken.

      Niemand wil zielig gevonden worden, dat is zo. Maar menigeen kruipt wel in zijn slachtofferrol, hetzij bewust, hetzij onbewust.

      Medeleven betonen zit denk ik meer aan de empathie kant; begrijpen wat de zorgen van de ander zijn, en daar in mee kunnen denken voor een eventuele verlichting of oplossing daarvan, maar ook oppassen (terecht) dat de problemen van de ander niet de jouwe worden. In de wereld van de hulpverleners zie je dat nog wel eens gebeuren, dat de hulpverlener zich de zorgen en problemen van de hulpbehoevende eigen maakt en er dan zelf aan onderdoor gaat.

      Dat kan nooit de bedoeling zijn, want hij/zij is dan ook niet meer in staat de hulpbehoevende hulp te verstrekken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s