Zich het hoofd breken over vragen helpt niet

Wat doen de mensen als ze voor een vraag staan? Hetzij een grote, hetzij een kleine vraag. Wat doen de mensen dan? Ze denken erover na, breken zich het hoofd erover en geloven, dat zij het moeten zijn, die de oplossing van de vraag uit de diepten van het denken moeten halen. Wie de weg van het inzicht gaat, doet het niet zo. Goethe heeft het gekarakteriseerd, zoals hij ook veel andere dingen heeft aangegeven als ingewijde. Hij zegt: We zijn niet geroepen de vraag op te lossen, maar eerst de vraag te stellen en te wachten, hoe de vraag zichzelf oplost.

Onderschat u deze manier om vragen op te lossen, niet! Het werkt geweldig goed. We proberen ons de vraag zeer duidelijk te stellen, denken echter niet over het antwoord na, maar over de middelen, die geschikt zijn om het vraagstuk op te lossen.

Laten we zeggen, ik sta bijvoorbeeld voor de vraag, of een mens schuldig is of onschuldig, of hij uit kwade wil of uit een onschuldig hart heeft gehandeld. Als ik daarover nadenk, dan zal ik geen juist oordeel krijgen. Maar ik zal tot een antwoord komen, als ik zijn leven bekijk, voor zover het voor mij toegankelijk is; als ik mij afvraag: Wat is er met hem gebeurd? Hoe is hij mij tegemoetgetreden? Hoe sprak hij tot mij? Hoe sprak hij met andere mensen? – Dit zijn dus geen antwoorden, maar vragen die ik mij zelf geschapen heb. Die zijn te bedenken. Als ik dit op levendige wijze doe en het antwoord onderdruk, dan komt het ertoe dat het beeld, dat ik mij maak, zelf het antwoord geeft. Mezelf schakel ik als het ware uit.

Als u dit met al uw wilskracht doet, zichzelf uitschakelen, zodat u zelf er niet bij bent, dat uw denken onderdrukt is, als u er toe kunt komen, zich geen antwoord te geven, maar met de voorbereide vraag in te slapen, dan zult u ervaren, dat u ’s morgens ontwaakt met een antwoord, dat veel juister en zekerder is, dan die welke u ’s avonds zou hebben kunnen verkrijgen. Terwijl uw fysieke lichaam rustte, was uw geest buiten uw lichaam en heeft de middelen om de vraag te beantwoorden uit de hogere werelden gehaald. Het is aan te bevelen om een potlood klaar te leggen, dan kan men ’s morgens bij het ontwaken het antwoord meteen opschrijven. Laat men dit na, dan vergeet men het weer, omdat men onder heel andere invloeden komt.

Bron: Rudolf Steiner – GA 266a – Aus den Inhalten der esoterischen Stunden – Berlijn, 21 februari 1904 (bladzijde 42-43)

Eerder geplaatst in twee delen op 9 en 10 oktober 2013

Advertenties

2 gedachtes over “Zich het hoofd breken over vragen helpt niet

  1. Deze heb ik destijds mooi gemist, dus in die zin is het waardevol dat het citaat nog een nieuwe ronde krijgt.

    Het doet me heel sterk denken aan Parcival die de 2e keer nadat hij na vele omzwervingen wederom de Graalsburcht bezoekt, wél de vraag stelt: “Oom, waar lijdt gij aan?” En Amfortas genas. En Parcifal wordt Koning van de Graalsburcht.

  2. Gelukkig staan we er niet alleen voor in dat denken. Goethe beschouwt hier dus de oplossing als het product van het individu, wat een miskenning van de realiteit is. Of iemand schuldig is of niet, zal afhangen van de feiten, maar of iemand schuldbekwaam is, is een andere vraag, en dat antwoord is veeleer niet te vinden in de individuele geest. Alsof we de wijsheid in pacht hebben door een nachtje te slapen, ah!
    Zet je aan tot nadenken, dat is zeker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s