De doden hebben ook in zekere zin voedsel nodig

De doden hebben ook in zekere zin voedsel nodig, natuurlijk geen voedsel zoals de mensen hier op aarde nodig hebben, maar voedsel voor geest en ziel. Zoals wij mensen hier op aarde – als ik de volgende vergelijking mag gebruiken – onze zaadvelden moeten hebben voor het gedijen van de vruchten waarvan wij hier op aarde leven, zo ook moeten de zielen der doden zaadvelden hebben, waarop zij bepaalde vruchten kunnen oogsten die zij nodig hebben in de tijd tussen de dood en een nieuwe geboorte. Wanneer de helderziende blik de dode volgt, ziet hij, hoe de slapende mensenzielen de zaadbodem zijn voor de doden, voor de gestorvenen. Voor degene die dit voor het eerst in de geestelijke wereld schouwt, is dit gewis niet alleen verbazingwekkend, maar zelfs in de hoogste mate schokkend om te zien hoe de mensenzielen, die tussen de dood en een nieuwe geboorte leven, als het ware naar de slapende mensen toe ijlen en naar de gedachten en ideeën zoeken die in de slapende mensenzielen aanwezig zijn: want daarvan voeden zij zich, en aan dit voedsel hebben zij behoefte. Want wanneer wij ’s avonds inslapen, dan beginnen de ideeën en gedachten die tijdens onze waaktoestand door ons bewustzijn gegaan zijn, te leven, zij worden als het ware levende wezens. En de dode zielen snellen toe en tonen daarvoor belangstelling. Door de aanblik van deze gedachten voelen zij zich gevoed. Het heeft iets schokkends, wanneer men de helderziende blik richt op gestorven mensen die iedere nacht naar de slapenden toekomen – wij moeten daar zowel de vrienden als, en dat in het bijzonder, de bloedverwanten in aanmerking nemen – en zich als het ware willen laven aan, voeden met de gedachten en ideeën die de mensen meegenomen hebben in de slaap, en niets vinden, wat voor hen voedzaam is. Want er bestaat een groot verschil tussen ideeën en ideeën met betrekking tot onze slaaptoestand. Wanneer wij ons de ganse dag bezighouden met de materiële denkbeelden van het leven, wanneer wij de blik enkel richten op hetgeen er in de fysieke wereld gebeurt en wat er daar kan verricht worden, en wanneer wij niet éénmaal voor het inslapen een gedachte aan de geestelijke werelden hebben, maar integendeel in vele gevallen met andere zaken in ons hoofd dan met [spirituele] gedachten in slaap vallen, dan bieden wij de doden geen voedsel aan. – Ik ken streken in Europa, waar jonge lieden aan de hogescholen de gewoonte hebben om zich ’s avonds met het nodige kwantum bier in slaap te drinken. Dan worden er ideeën overgebracht, die voor hierboven van geen enkele waarde zijn. En wanneer de doden dan naderbij komen, vinden zij een leeg veld, en voor hen is dat dan iets zoals voor ons fysiek lichaam, wanneer er door onvruchtbaarheid op onze velden hongersnood uitbreekt. Vooral in onze tijd kan er veel zielehongersnood waargenomen worden in de geestelijke werelden, want de materialistische levenswijze heeft zich wel zeer verbreid. En tegenwoordig zijn er al veel mensen die het kinderachtig vinden om zich in te laten met gedachten aan de geestelijke wereld. Daardoor ontnemen zij de mensen het voedsel dat zij zouden moeten krijgen na de dood, daardoor ontnemen zij hun dit voedsel, dit zielevoedsel…

Bron: Rudolf Steiner – GA 140 – Okkulte Untersuchungen über das Leben zwischen Tod und neuer Geburt –  Bergen (Noorwegen), 10 oktober 1913

Overgenomen uit tijdschrift De Brug – Hoofdstuk Kamaloka – merkwaardigheden aldaar

Eerder geplaatst op 24 mei 2013

Advertenties

25 gedachtes over “De doden hebben ook in zekere zin voedsel nodig

  1. Haike

    Toen ik dit citaat in 2013 voor het eerst las, besloot ik daarna om voor de gestorvenen het “Onze Vader” te zeggen in een serie van zeven keer achter elkaar, voor ik mezelf ter ruste leg. Later ben ik het ook voor anderen die nog hier zijn, en mezelf gaan zeggen, en ik doe dat nog steeds. Wat een geweldige krachtige werking dat heeft, heb ik in die twee jaar al voor mezelf en ook die anderen mogen ervaren. Dank Ridzerd voor dit citaat.

  2. Haike, ik bid elke morgen en elke avond ook het Onze Vader, maar eerlijk gezegd merk ik niets van een krachtige werking. Misschien doe ik het wel niet goed, ik weet het niet.
    Iets anders wat ik me bij dit citaat afvraag is: Waarom gaan de doden des nachts naar ons mensen toe, die er in de regel zelf ook niet al te veel van snappen? Waarom gaan ze niet naar de hogere wezens of zouden ze die niet kunnen bereiken doordat ze tijdens hun leven zich nooit met de bovenzintuiglijke wereld hebben beziggehouden?

    1. Haike

      Ridzerd: Tip die ik je geven kan; Spreek het hardop uit, en doe het staand, dat laatste is een tip die ik kreeg van een priester uit de Christengemeenschap.

  3. Oké, ik deed het altijd alleen in gedachten als ik in bed lig. Ik zal het eens hardop proberen, maar er bij staan zie ik niet zitten. Ik wil s morgens direct en s avonds laat niet te veel gemieter hebben.

    1. Haike

      OK.. Maar juist als je wilt dat er een werking vanuit gaat, is dat rechtop staande, uitspreken juist de sleutel daartoe. Daarom zei die priester dat ook tegen me, en dat zijn echt wel vaklui.

    1. Haike

      Priester zijn is een vak. En in die zin zijn het ook vaklui, niet in de zin dat ze tot een gilde behoren van koperslagers of artsen e.d. Maar ze weten wel degelijk waar ze het over hebben. En zo als overal heb je hele begaafde en wat minder begaafde in hun vak. Maar ik meen te kunnen bespeuren dat ze allemaal met passie het vak beoefenen. En niet iedereen komt door de opleiding heen en word gewijd.. Daar gaat nog wel iets aan vooraf…

      Zo zijn er ook Pausen die er niks van bakken, maar gelukkig zien die dat zelf in, en treden af…

      Daarnaast is het zo dat velen van de priesters in de Christengemeenschap vaak hele andere beroepen hadden voor ze besloten zich op het priesterschap te richten. Van de huidige groep priesters in Nederland is ongeveer de helft afkomstig uit de wetenschappelijke kring, Scheikundige, Natuurkundige e.d. en hebben een universitaire studie achter de rug. De andere helft komt uit de wereld van de kunst..

      Dus ja.. ik meen het

      1. MariaLeonie

        Vaklui dus? Ik vind het nogal een naïef idee dat een priester het geloof,het gebed beter zou verstaan omdat hij het predikaat priester op zijn naam heeft staan. Een onvrije gedachte!Wij worden allen tot priester ingewijd door het leven en door eigen innerlijke arbeid .In de katholieke stroom vinden allerlei excessen plaats en al die heiligheid is een schijnheiligheid .De christengemeenschap is als ritueel vrijer en kan ,als met eigen innerlijke intentie beleeft,veel betekenen.
        Dit hoeft dan niet opgehangen te worden aan de persoon die de cultus uitvoert hij is in dit opzicht de dienende persoon met zijn eigen intentie..
        Of hij nu een vakman is? Dat kun je niet weten je kunt alleen in je eigen ik staan en daar je vak zelf ter hand nemen.
        De christus is allen in ons en niet buiten ons te vinden.

      2. Haike

        Beste Maria,

        Wederom Ja!! Het zijn vaklui. Waar jij leest dat een priester het gebed beter verstaat dan een zogenaamde niet priester weet ik niet, maar ik heb dat niet geschreven nergens niet. Ook lezen is een vak, om maar hetzelfde jargon te blijven te gebruiken.

        Toen ik nog een snotjochie was van rondom de 25 jaar en inderdaad nog zeer naïef was, vroeg ik aan een priester uit de Christengemeenschap die op dat moment 24 jaar het ambt uitoefende, of het wat voor mij zou zijn om me op de priesteropleiding te oriënteren… Zijn antwoord was toen kort en krachtig: “Het is een heel zwaar vak”. 2 jaar geleden en ruim 25 jaar verder, sprak ik diezelfde priester weer, en ik herinnerde hem aan mijn vraag aan hem, van toen en vroeg er nu bij was dat destijds gewoon een “Nee” maar wou je dat niet zo rechtstreeks zeggen? “Ja” was het antwoord, jij hebt een andere weg te gaan.

        En waarom hij dat kon zeggen en weten? Omdat hij in zijn eigen IK staat en zijn vak ter hand nam, en het wist.

        Een hele goede en gewaardeerde collega van hem, die op dat moment pas een jaar of drie, vier gewijd was tot priester sprak het volgende uit; Wat is nou het doel van de mens? En zelf gaf hij het antwoord: Priester worden, niet de Priester die gewijd is, en een gekruiste band draagt, maar de priester die humaan met empathie zijn omgeving c.q. zijn medemens tegemoet treed…

        Welnu dacht ik toen.. die priester kan ik wél worden.. En een jaar of vier geleden vroegen twee mensen los en onafhankelijk van elkaar waarom ik nooit Priester ben geworden.

        Verder ken ik geen ritueel in de Christengemeenschap, ik ken wel de Mensenwijdingsdienst die gebonden is aan de verschillende tijden van het jaar en waar het woord en de tekst ook op worden aangepast. Maar wat altijd blijft in die dienst zijn de woorden Christus in U, en zijn Geest vervullen U.

        Priester of niet, dat geldt voor ons allemaal. Maar beweren dat een Priester geen vakman of vrouw is, komt bij mij over als beweren dat kennis hebben over de Geestelijke wereld geen vak is of studie betoogt.

  4. Wat is verwachting hebben als je het Onze Vader uitspreekt? Wat is überhaupt verwachten? Kan dat ook egoïsme zijn? Schenken is geen lening. Maar…hebben we wel oog voor wat ons geschonken wordt? Ook waar we voor bespaart worden? Denk wel eens dat de eerste slok melk van de baby, een redelijke verwachting is. Het Onze Vader voor de gestorvenen en onszelf , eens door de Christus uitgesproken heeft een onmetelijke betekenis,gewoon doen, misschien blijven we daardoor wel óp de been’.

  5. MariaLeonie

    Persoonlijk denk ik dat de kracht van een gebed afhangt van de intentie waarmee je het uitspreekt.Ik kan zelf het onze vader niet uitspreken zonder te vervallen in een automatisme van woorden die niet uit mijn innerlijk geboren worden. Daarom is het gebed wat ik gebruik, een gebed wat verbonden is met mijn innerlijk en daarom kan ik dat uitspreken met een intentie en waarachtigheid.Soms bestaat mijn gebed in een gesprek,een gesprek dat ik als kind al voerde en waarin de dag centraal staat.
    Een gebed is heel persoonlijk en je moet er een verbinding toe hebben om het te kunnen beleven.

  6. Ikl vind dit ook altijd wel een mooi gebed. Het is van de veelbesproken profeet die de laatste tijd wereldwijd een zeer slechte reputatie heeft. 😉

    O Allah
    Maak licht in mijn hart en
    licht in mijn ogen en
    licht in mijn oren en
    licht aan mijn rechterzijde en
    licht aan mijn linkerzijde en
    licht boven mij en
    licht beneden mij en
    licht vóór mij en
    licht achter mij.
    Maak voor mij licht

  7. MariaLeonie

    Ik denk Haike dat jij hier twee dingen door elkaar haalt,het priesterschap en de persoonlijke ontwikkeling Los van enige vorm van het ” VAK” priesterschap.

    1. Haike

      Een Priester heeft net zo goed een persoonlijke ontwikkeling als ieder ander mens, maar daarnaast is hij wel degelijk een vakman of vrouw..

  8. Geestelijk begeleider.

    Om Priester, Dominee, Imam , Rabijn danwel geestelijk begeleider te worden moet een seminarie of ander opleidingsinstituut bezocht.
    In die zin zijn de geestelijk begeleiders na positieve afronding van hun opleiding vaklui.

    1. Haike

      Zo kijk ik er dus ook tegenaan, en daarnaast kan het leven zelf ook een hele goede scholing zijn, maar je wordt wel een ander soort priester dan wanneer je naar Stuttgart gaat… 😊

  9. Toen ik jong was heb ik geweigerd het onze vader uit mijn hoofd te leren. Dat hing daarmee samen dat de enkele keer dat ik het eens in een kerk heb horen opdreunen zo’n deprimerende indruk op me maakte dat zo’n diepgaand gebed zo gedachtenloos gemurmeld werd.

    1. Haike

      Als ik dat zo lees Kees, dan lijkt me dat een uitermate gezonde reactie die je daar had. En het herkennen doe ik ook wel, we kwamen van huis uit niet of weinig in de kerk, in ieder geval hoefden we er niet heen. Maar die keren dat ik het ook heb mee mogen maken, vond ik ook dat er geen kracht vanuit ging. Misschien was die er wel, maar ik kon dat toen in ieder geval niet ervaren.

      Net zo als de ervaring om na 3000 km fietsen van Amsterdam naar Santiago de Compostela af te knappen op het circus wat daar in de Kathedraal wordt opgevoerd. Daarna doorfietsen naar Cape Finisterre, en daar voor het eerst in mijn leven de Atlantische oceaan te mogen aanschouwen was een zegen.

  10. Leonie

    Hier ligt mijn intentie:

    Ik draag rust in mijn ziel
    Ik draag in mijzelf
    De krachten die mij sterken
    Ik wil mij vervullen
    Met de warmte van deze krachten
    Ik wil mijn doordringen
    Met de macht van mijn wil
    En voelen wil ik
    Hoe rust uit mij stroomt
    Door mijn gehele zijn
    Wanneer ik mij versterk
    Door de macht van mijn streven
    Om de rust als kracht
    In mijzelf te vinden

    Rudolf Steiner

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s