Na de dood – 7 (slot)

Wanneer u dus bijvoorbeeld, doordat u een ander mens leed hebt berokkend, dat leed van die andere mens beleeft, dan zegt u dadelijk: wanneer ik dit leed niet zou beleven, dan zou mijn ziel onvolkomen blijven. Want dat zou mij voortdurend iets besparen van de gevolgen van de schade die ik in het heelal heb aangericht. Ik word alleen dan een volledig mens, wanneer ik de vereffening beleef.

Al naar gelang van onze gemoedsgesteldheid kan het gebeuren, dat wij moeilijk doordringen tot het post-mortem-oordeel, dat het eigenlijk een weldaad is te lijden wegens het berokkenen van leed aan iemand anders. Maar er is een bepaalde gesteldheid van de ziel, die het makkelijker maakt, namelijk wanneer wij reeds in dit aardeleven iets hebben vernomen over het bovenzinnelijke leven. Er is een gesteldheid van de ziel, waardoor wij gewaarworden dat, wat als smartelijke vereffening van vele levenservaringen wordt doorgemaakt, ons zelfs gelukkig kan maken. En wel omdat wij door die smartelijke vereffening nu juist vorderen op weg naar het volmaakte menszijn. Wij zouden anders achter blijven op die weg.

Wanneer u een ander leed hebt toegebracht, wordt u minder waard dan u tevoren was. En als u verstandig oordeelt, dan zegt u: ‘Ik ben voor het heelal een slechtere mensenziel, nadat ik die ander leed heb berokkend. Voordien was ik meer waard.’ U zult het als een weldaad ondergaan wanneer u na de dood de vereffening kunt bereiken, doordat u dat leed nu ook kunt ondergaan.

Bron: Grondslagen van de antroposofie – GA 234 – Dornach 10 februari 1924 (bladzijde 155-156) Vertaling H. van Manen

Eerder geplaatst op 25 november 2011.

6 gedachtes over “Na de dood – 7 (slot)

  1. Wat ik mij nu afvraag na het lezen van het slotartikel is het nu volgende:
    Kun je het leed de ander aangedaan uitsluitend terugbeleven na de dood?
    Naar mijn ervaring is dit tot zekere hoogte ook mogelijk tijdens het leven,
    zodat er na de dood minder te vereffenen valt.
    In het verleden heb ik mensen pijn gedaan en achteraf heb ik die pijn zelf
    terugbeleefd op een wel smartelijke manier. Nu zou je kunnen aandragen dat het niet de pijn van de ander was omdat je nu eenmaal niet die ander bent.
    Als je echter verder vordert in de geestelijke ontwikkeling besef je steeds meer dat je juist ook de ander bent.
    Als je met een groeiend bewustzijn in het leven staat, ga je ook steeds meer direct ondervinden wat je daden en woorden bij de ander teweegbrengen.
    Daardoor ben je dan in staat om het (tot op zekere hoogte) direct te vereffenen: excuus aan te bieden en vergeving te vragen.
    Voor de ander, die een zeker bewustzijn heeft ontwikkeld, de grote mogelijkheid om vergevingsgezindheid te beoefenen.
    Vergeving kan de mens nu al bevrijden van wrok, haat, teleurstelling, e.d.
    Christus wees daar ook op toen hij zei: je dient niet zeven keer te vergeven, maar zeventig maal zeven keer(is oneindig).
    Vergeving is dan ook, in dit kader, een grote mogelijkheid voor de mens
    om zichzelf en de ander te helpen bevrijden, steeds weer opnieuw!
    En deze kwaliteit van vergeving werkt dan bevrijdend door tot over de grens van leven en dood?

    (nieuwebroederschap.blogspot.com)

    1. Met het woord vergeving heb ik altijd wat bedenkingen. Vergeving in de zin van: ‘geen wrok- of haatgevoelens koesteren’, daar kan ik in komen. Maar vergeving in de zin van: ‘kwijtschelding van schuld’, daar heb ik moeite mee.
      Men hoort bijvoorbeeld wel eens mensen zeggen, dat ze de moordenaar van hun zoon of dochter of een andere dierbare vergeven hebben.
      Met alle respect voor de waarschijnlijk goede bedoelingen van die mensen, denk ik toch: ‘ben jij god soms, dat je denkt anderen hun schuld kwijt te kunnen schelden?’ Ja, natuurlijk, bij een kleinigheid kan men zeggen: ‘ok, zand erover’, maar bij ernstige misdaden als een moord niet.

  2. cisca

    Ook ik heb moeite met het woord “vergeving”; in discussies over het woord “vergeving” heb ik vaak de neiging te vragen en vraag ik ook: wat verstaan jullie dan eigenlijk onder het begrip “schuld”?
    Karmisch gezien – let wel: dit laat ik uitdrukkelijk tot mogelijkheden behoren! – kan het zo zijn dat wij soms onbewust worden gebruikt om in woord en/of daad iets bij een ander te veroorzaken wat hij (op dat moment) nodig heeft, wat hij zelfs uitlokt.
    Hoe raadselachtig is niet het verraad van Judas?
    Rudolf Steiner heeft hierover in zijn evangelie-voordrachten geschreven.
    Tot slot:
    persoonlijk vervang ik het woord “vergeving” door meerdere woorden:……
    nu je zo intens eerlijk bent geweest en je me zelfs de achterkant van je ziel hebt laten zien sla ik woordeloos m’n armen om je heen.

  3. pieter ha witvliet

    In dagblad Trouw stond een poos geleden een interview met Willem Glaudemans over zijn boek ‘vergeven’ – een gids van wonder naar wonder.’

    Hij geeft daarin de ervaring weer van de vrouw van Gerrit Jan Heijn die jaren geleden vermoord werd door Ferdi E.
    Interessant is dat zij een verzoeningsbrief stuurde aan hem, die zij zag als een medemens die een onherstelbare fout had begaan. Zij schrijft in het voorwoord van Glaudemans’ boek: ‘Ik was zeer verwond na de ontvoering en de moord op mijn dierbare man Gerrit Jan. Ik ben er geestelijk rijker uit gekomen en de wond is volledig weg. En heel belangrijk: het is onomkeerbaar, die wond komt nooit meer terug. Daarvoor in de plaats is dankbaarheid gekomen’.
    De auteur en vergevingscoach stond honderden mensen bij die werden gepijnigd door boosheid, wrok en bitterheid in hun vergevingsprocessen. ‘Het verhaal over het doorstane leed, dat zij vaak jarenlang bij zich hadden gedragen, verdampte gewoon. Daar bleef niets van over.’

    Stuk voor stuk zag hij bij zijn cliënten ‘enorme opluchting en bevrijding’ ontstaan, die niet zelden hand in hand gingen met verlichting van lichamelijke klachten en kwalen.’
    Aldus het interview.

    Dit vind ik wel indrukwekkend. En werpt voor mij een bijzonder licht op woorden van Steiner over leed, vergeving en dankbaarheid die ik niet makkelijk te doorgronden vind.

  4. Walter Hebing

    Bij deze citaten van Steiner heb ik ook dubbele gevoelens, net als Pieter bijvoorbeeld. Echter mijn gevoel gaat meer over het concrete leven en de vraag die ik mezelf stel: Hoe is het mogelijk dat Ridzerd, exact op de overlijdingsdatum van mijn zoon dit slot citaat van Steiner over de dood citeert! ?
    Ik heb hem zelf met mijn vrouw op de aarde mogen brengen en met mijn gezin afscheid van hem mogen nemen, hij was toen twaalf en zou nu vierentwintig zijn, ik vraag me af of de spiegeling van het aardse zijn, in zijn Geest wel genoeg stof opgeleverd heeft, om een meerwaarde te krijgen voor zijn volgende incarnatie.
    Even voelde ik met Pieter mee en ben gaan googlen, ik stuitte op de nachtzoen, waarin Willem Glaudemans vertelde, dat je voor je gaat slapen, je “zonden” op moet dragen aan het hogere! Doordat te doen kun je zelfs genezen worden, van je lichamelijke kwalen.
    Echter ik heb mijn zoon in alle facetten van het leven begeleid, behalve in Het Geschreven Woord. Zowel letterlijk als figuurlijk, in zekere zin was hij mijn rechterhand, hij zag steeds wat nodig was in zijn omgeving. Ik was dus echt benieuwd naar de inhoud van Rudolfs Steiners begrip over bloed, immers bij mijn twaalf jarige zoon werd op 11 september 2001 ’s morgens bloedgeprikt en ’s avonds was hij al opgenomen voordat ik thuiskwam. “Leukemie” ineens was het bijzondere sap bloed voor mij niet meer belangrijk, maar hetgeen bloed voortbrengt!
    De botten in de merg van de rug, waar de slaven der mensheid voortdurend aan blootstaan, is aan het feit dat ze heel vaak met hun rug naar de zon zijn gekeerd. In die zin zal de mensheid misschien zijn tijd overleven, maar dan moet wel elke lichtstraal van de zon op waarde geschat kunnen worden. Immers er is een wet van behoud van Energie. Duurzaamheid zit niet in de bouw van zonnepanelen, noch in de bouw van windmolens, enz.
    Duurzaamheid zit in de erkenning van de mens, als aan God gelijk geschapen. Een nog ongeboren kind in de buik van ’n moeder, waar ook op aarde! Duurzaamheid zit niet in de materie, noch in de Geest, duurzaamheid voor alles wat is, zit symbolisch opgesloten in het Kerstkindeke, dat symbool zou realistisch ontmanteld moeten worden!
    Voor mij is elk kind op aarde belangrijk, het vernieuwd 353.000 keer per dag, onze warelijke menselijke geest op aarde. De man geeft vanuit hartstocht zichzelf, maar in geestestocht herkent hij zijn eigen kind niet. Hij denkt het te moeten opvoeden. Wat een dwaling van de menselijke Geest!
    Een kleuter vraagt aan mama, waar is Papa. In beginsel gaan de mama’s erop in, maar zetten kinderen naar verloop van tijd altijd op een dwaalspoor! Mama’s zijn gemiddeld gedurende negen maanden, de dragers van het toppunt van het leven zelf, toch vragen ze verklaringen of betekenissen hiervoor! Wat een omweg! Vrouwen moeten opkomen voor elk kind wat op aarde is, pas dan zal de sluier van de mensheid wegvallen en het licht des Levens zich openbaren.
    Mijn moeder poetste het Uniform van mijn broer, die in het leger zat, mijn vrouw wast en strijkt de kleren van mijn zoon die zonet afgestudeerd is in economische aktiviteiten en er een baan in gevonden heeft.
    Heel symbolisch, hij is vertegenwoordiger van Geldautomaten. Karmisch gezien kan ik hem geen persoonlijk verwijt maken.
    Immers Gibran Khalil zei al:
    Je kinderen zijn je kinderen niet.
    Zij zijn de zonen en dochters van ’s levens hunkering naar zichzelf.
    Zij komen door je, maar zijn niet van je,
    en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
    Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
    want zij hebben hun eigen gedachten.
    Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
    want hun zielen toeven in het huis van morgen,
    dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
    Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.
    Want het leven gaat niet terug,
    noch blijft het dralen bij gisteren.
    Jullie zijn de bogen, waarmee je kinderen als levende pijlen worden weggeschoten.
    De boogschutter ziet het doel op de weg van het oneindige,
    en hij buigt je met zijn kracht opdat zijn pijlen snel en ver zullen gaan.
    Laat het gebogen worden door de hand van de boogschutter
    een vreugde voor je zijn:
    want zoals hij de vliegende pijl liefheeft,
    zo mint hij ook de boog die standvastig is.”

    Laten we onze kinderen dus niet in gedachtebogen vangen, maar ze vrij laten te dartelen op aarde, opdat we eensgezind kunnen wandelen naar de dag van morgen! De balans opmakend van deze dag, zou het dartelen van kinderen kunnen verhinderen, echter ook meer kunnen laten dartelen. Zelfs onszelf met onze kinderen! Het is maar net op welke plek je op aarde leeft!
    De westerse wereld gebruikt kinderen, om hun materiële gedachte te tooien, de oosterse wereld gebruikt kinderen om hun geestelijke gedachte te tooien.
    De alomvattende levensgeest van de dag, gaat ten onder aan de alomvattende dodengeest van de nacht, dit onder het regiem van de mens die zich een tijdsgeest heeft aangemeten, in de vorm van talig zijn.
    Tot zover
    Groetjes Walter

  5. Volgens mij beste Ridzerd is de mens tot meer in staat dan jij je blijkbaar kunt voorstellen!?
    Vergeving is voor de aarde ontwikkeling het hoogste goed. Zonder de kunst van vergeving blijven we voor altijd gevangen in oorzaak en gevolg.
    Soms komt de mens dicht bij God en daar geloof ik wel in Ridzerd, anders zouden wij hier blijven rondlopen zonder hoop en zonder toekomst.
    Groet,
    Jan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s