Rudolf Steiner – Na de dood (4)

Nadat wij deze in zekere zin bovenzinnelijke verdoving hebben doorstaan, deze bovenzinnelijke onmacht, die ons ontnomen heeft het innerlijke bewustzijn van het aardebestaan als som van onze herinneringsvoorstellingen, dan leven wij weer op in de derde fase van de herinnering. Deze derde fase leert ons: dat wat wij tijdens het aardse bestaan met behulp van de herinneringen aangeduid hebben als ons zelf, dat is verstrooid in het heelal, dat heeft in zekere zin zijn nietigheid bewezen. En als wij slechts dat zouden zijn, wat in onze herinnering tussen geboorte en dood kon worden bewaard, dan zouden wij enkele dagen na onze dood niet meer zijn. Wij duiken dan onder in iets geheel anders. Wij zijn gewaargeworden dat wij onze herinneringen niet kunnen behouden. Maar achter alle herinneringen, die wij tijdens het leven op aarde hebben gekoesterd, zit iets wat objectief is. Het geestelijke tegenstuk, waarover ik gisteren heb gesproken, staat ingeschreven in de wereld. En wij duiken nu onder in dit tegenstuk van onze herinneringen.

(Wordt vervolgd)

Bron: Grondslagen van de antroposofie – GA 234 – Dornach 10 februari 1924 (151-152)

6 gedachtes over “Rudolf Steiner – Na de dood (4)

  1. Haike Lange

    Dat geeft wel weer wat om over na te denken. Al je herinneringen worden opgeslagen in je organen. Dat zie je ook terug bij de acupunctuur: elke orgaan is verbonden met een aantal emoties. Voorbeeld: De emotie verbittering is verbonden met de gal. Denk maar aan de oude uitspraak; “Hij moet zijn gal spuwen” Dat wordt vaak gebruikt als iemand verbittert over komt, bij een ander die dat meemaakt.
    Maar wat gebeurt er nou als jij een donor orgaan ontvangt, of afstaat met jouw herinneringen gevuld? Ik weet van mensen die een orgaan hebben ontvangen dat ze totaal een andere woordkeuze na ontvangst zijn gaan hanteren, en andere gewoontes er op na zijn gaan houden, dan daar voor.

    1. Het is interessant wat je hier schrijft, maar ik vraag me af: als al je herinneringen als het ware opgeslagen worden in je organen, blijven die herinneringen daar dan na de dood ook in? Want volgens Steiner in deze citaten, vervagen in de eerste paar dagen na de dood de herinneringen en vervliegen als het ware het heelal in. Moeilijk, ik snap het niet zo goed, maar men kan ook niet alles in één keer snappen.

      1. Haike Lange

        Voor zover mij bekend: Die herinneringen komen langzaam vrij bij het vergaan/verteren van het fysieke lichaam, nadat de dood is ingetreden. Bij een crematie gaat dat dus heel snel, en schijnt ook als pijnlijk ervaren te worden.

  2. Dat roept de vraag op, dat als die organen worden bewaard en ingevroren,
    of de herinneringen er dan wel in blijven ‘opgeslagen’.
    Overigens is Steiner zelf gecremeerd, maar dat wist je vermoedelijk al.

  3. Haike Lange

    Nee dat wist ik niet, maar in zijn geval (zonder dat ik hem wil verheerlijken) kan ik me voorstellen dat het nog weer anders gaat….. :O) En ja, hoe zit dat nou,…. met organen die (nog) niet vergaan om welke redenen dan ook, kom je dan als (ge) heel over, als je de stap naar de andere kant zet? Ik heb daar zo geen antwoord op. Het is voor mij wel een reden om geen orgaan af te staan aan een ander, noch te willen ontvangen. We moeten af van het denken dat we in mensen wel ff nieuwe onderdelen kunnen zetten, als ze ziek zijn, zoals bij een auto, of een machine.

    1. Ja, dat zou ik me ook wel kunnen voorstellen dat het bij hem weer anders gaat. Ik zou denk ik ook geen orgaan willen afstaan of ontvangen, maar een goede reden kan ik niet geven, het is gevoelsmatig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s