Hoe ze heette, ben ik vergete…Er waren mooie meisjes bij, maar de mooiste dat was jij…

Toen ik vanmorgen op internet naar een afbeelding van heel iets anders zocht, trof ik de foto aan van deze vrouw. Ik heb geen idee wie het is en hoe ze heet, maar een mooiere vrouw als deze heb ik nooit gezien. Dit slaat wel alles…

Ik ben er inmiddels ook achtergekomen wie het is. Het is de actrice Sandani Sulanka uit Sri Lanka. Klik HIER voor meer informatie en foto’s.

Lévi Weemoedt – Ten geleide

Ten geleide

Zo levenslustig als een mens als ik maar kan,

doe ik U hier in eenvoud uit de doeken

dat U naar God, Uzelf, of naar het levensplan

maar beter eens een avond niét kan zoeken…

’t is simpel: wat plezier, véél leed. Maar dan:

die rijke troost uit één van Lévi Weemoedt’s boeken!

 Bron: Lévi Weemoedt – Bedroefd maar dankbaar

Lévi Weemoedt - geboren 22 oktober 1948

Rudolf Steiner – De zienersgave is niet altijd een begerenswaardige gave

Het eerste wat de mens leert kennen wanneer hij de astrale ruimte betreedt, dat wil zeggen: wat hij ziet als zijn geestesoog geopend wordt, is: hij voelt zich omhuld door zijn astraallichaam. Dit astrale lichaam is het waarin alle begeerten, hartstochten, gewaarwordingen enzovoort golven (wogen). Daar zien wij helder wat anders verborgen ligt in de menselijke natuur. Al het verborgene wordt zichtbaar, als wij de menselijke aura aanschouwen. Uit haar stroomt in golfachtige bewegingen met een zekere lichtkracht dat, wat ik het astrale genoemd heb, de gehele gevoelswereld van de mensen.

Ik zal enige bijzonderheden noemen die u zullen aantonen hoe veel, dat wij anders onbegrijpelijk vinden, dadelijk begrijpelijker wordt. Men kan vaak zien dat sommige mensen, als zij aan een afgrond staan, de onoverwinnelijke begeerte tonen zich naar beneden te storten, ondanks dat zij zich daartegen met alle kracht verzetten. Of men kan zien wat voor gedachten er door een menselijke ziel trekken als hij een mes in de hand heeft. Al deze dingen hebben hun diepe bodem, grondvesting (Begründung) in het menselijk astraallichaam. Ze berusten erop dat wij in het astrale een geheel ander wezen hebben als die ons in het menselijk uiterlijk tegemoettreedt. Zij zijn echter aan het lot, het karma onderworpen. Wie bepaalde begeerten heeft in het leven, die heeft in een vroeger leven ervaringen doorgemaakt, die door het tegenwoordige verstand diep naar de achtergrond gedrongen kunnen zijn. Zij sluimeren echter in het astraallichaam.

Neemt u eens aan, iemand heeft in een vroeger leven aan een gruwelijke oorlog deelgenomen; dan kunt u in zijn aura zien hoe door zijn karma al deze gruwelijkheden in zijn astraallichaam ingebouwd worden, waarmee hij nu harde strijd te voeren heeft. Zoals er zich draden spinnen tussen een vroeger leven en een huidig leven, zo worden er ook draden gesponnen van de tegenwoordige tijd naar een later leven. Dit alles ziet de ziener. Hij ziet hoe het karma van een mens zich vormt, en hij ziet ook hoe bijvoorbeeld een mens met zijn verstand een neiging probeert te onderdrukken of hoe hij gevoelens terugdringt. Tot op de bodem van de ziel ziet de ziener. Degenen die de zienersgave hebben, houden dat niet altijd voor een begerenswaardige gave, die in alle gevallen vreugde brengt, voornamelijk dan niet, als de mensen gevoelens hebben die ze beter niet zouden kunnen hebben. En voor de beginner, de geestesleerling, is het vaak noodlottig want gemakkelijk wordt hij aangetrokken door alles wat hij nu schouwt.

Bron: GA 88 – Berlijn, 18 november 1903 (bladzijde 60,61)

Link naar GA 88

The Passion trekt veel publiek

Ik heb er gisteren even naar gekeken maar na een minuut of vijf heb ik gauw weggezapt. Het zal wel aan mij liggen, maar wat ik ervan gezien heb, vond ik afwisselend tenenkrommend en lachwekkend. De muziek was wel aardig en zangeres Do is natuurlijk prachtig,  maar als ik Syb van der Ploeg zie en hoor oreren: ‘Kijk, dit brood is mijn lichaam, ik zal sterven voor jullie’, dan weet ik niet hoe snel ik de tv uit moet zetten. Kijk eens even naar de korte samenvatting van NOS Nieuws. Misdaadverslaggever John van den Heuvel doet ook mee. Verkleed als politieman met een helm op komt hij een briefje brengen bij de presentator. Het is om je gek te lachen.

http://nos.nl/video/234876-the-passion-trekt-veel-publiek.html

De verbluffende leeshonger van Maarten ’t Hart

Daar Eysberg (de bakker waar Maarten ’t Hart in zijn schooljaren een bijbaantje had/R.v.D.), juist in die lange, haast niet door te komen zomervakanties, enkele weken verplicht zijn zaak moest sluiten, zocht ik, mede op aanraden van mijn moeder ook naar ander werk. ‘Je kunt toch niet áltijd lezen,’ zei ze vaak, en ik was dat wel met haar eens. Als ik op een gewone vakantiedag in de zomer om zes uur opstond, had ik om negen uur mijn eerste boek al uit, en om twaalf uur mijn tweede, en om drie uur mijn derde, en nog voor het avondeten mijn vierde. Voor na de maaltijd had ik dan een flink dik boek bewaard, van rond vierhonderd bladzijden, en daar kon ik dan net tot bedtijd mee toe. Maar ja, vijf boeken op één dag, daar wordt men op den duur toch enigszins suffig van.

Bron: Maarten ’t Hart – Het roer kan nog zesmaal om

Ongelooflijk zo veel als Maarten ’t Hart in zijn jonge jaren las. Ik herinner mij vaag dat hij ergens in een ander boek van hem, Een deerne in lokkend postuur, schrijft dat hij tegenwoordig “niet meer zo veel” leest, ongeveer 130 boeken per jaar. Dit is toch heel wat anders dan die collega die ik vroeger had. Hij was een zeer intelligente jongen, die na het gymnasium was gaan studeren, maar in psychische moeilijkheden raakte en met de studie stopte. Hij is toen lichtdrukker geworden. Hij drukte op het technisch tekenburo, waar ik werkte, op een lichtdrukmachine de technische tekeningen af. Die jongen was door zijn psychiater verboden om boeken te lezen. Zo zie je maar weer hoe verschillend mensen zijn. De een raakt in de war van het lezen van boeken en de ander doet zowat niks anders dan de hele dag met het grootste plezier boeken lezen en raakt daar totaal niet de kluts van kwijt.

Een droge boekenwurm is Maarten ’t Hart ook nooit geworden. Hij is de enige gast bij het VPRO tv-programma Zomergasten, die het gelukt is mij dat hele programma, dat een uur of drie duurt, geboeid te laten kijken. Meestal begin ik er bij dat programma niet eens aan of ik haak na een kwartier of een half uur af.